சோ-வின் எங்கே பிராமணன் part1 ( யார் குரு?)

"குரு" என்ற சொல் மிகப் புனிதமானது. 'வாத்தியார்', 'ஆச்சார்யர்', 'உபாத்யாயர்' என பல சொற்கள் இவற்றை குறிப்பிடுபவன என்று நாம் நினைத்தாலும், அவற்றின் அர்த்தங்கள் வெவ்வேறு.

வாத்தியார் எனும் சொல், அத்யாபகர், உபாத்தியாயர் போன்ற சில சொற்கள் மருவி வந்ததன் விளைவு. அத்யாபகர், உபாத்யாயர் என்றால் வேதங்களை கற்பிப்பவர். தற்காலத்தில், கணிதம், ஆங்கிலம், விஞ்ஞானம் என எதைக் கற்பித்தாலும், அவரை வாத்தியார் அல்லது உபாத்தியாயர் என்றே அழைக்கிறோம்.

ஆச்சார்யர் என்பவரோ, தாம் கற்பிப்பதை நடைமுறையில் கடைபிடிப்பவர். குருதஷிணையாக மாணவர்கள் எது கொடுத்தாலும், அதை மகிழ்ச்சியோடு ஏற்றுக்கொண்டு, குருகுலத்தில் வழி நடத்துபவர்.

சிறந்த குரு என்பவரோ, மௌனத்தினாலேயே பாடங்களைக் கற்பிப்பவர்। முதல் குரு தக்ஷிணாமூர்த்தி என்பவரை நாம் கடவுளாய் வரிக்கிறோம். ஆலமரத்தடியில் சீடர்கள் அமர்ந்திருக்க, குரு என்பவர், மௌனமாய் அமர்ந்திருக்கிறார். அந்த மௌனத்தின் மொழியிலேயே சீடர்களின் சந்தேகங்கள் அனைத்தும் தீர்கின்றன. அப்பேற்பட்டவர் குரு.

கல்லூரி ஆசிரியர்கள், வித்தைகளை கற்றுவிப்பவர்களை குருவின் ஸ்தானத்தில் உயர்த்த தகுதியில்லை. ஒரு முறை சிறந்த குரு ஒருவர் தம் சிஷ்யனுக்கு பரீட்சை வைத்தார். "நீ மாடும் மேயும் போது பாலைக் கறந்து உண்ணாதே" என்று உத்தரவிடுகிறார். அவன் பிட்சை எடுத்து உண்கிறான். "பிட்சை எடுக்காதே" என்கிறார். திடீரென ஒரு நாள் கிணற்றில் அவன் விழுந்துவிட்ட செய்தி எட்டுகிறது. "உங்கள் ஆணைப்படி நான் பிட்சை எடுக்காமல், எருக்கம்பூவை உண்டு வந்தேன், அதனால் என் பார்வை குன்றிவிட்டது, கண் தெரியாது கிணற்றுள் விழுந்து விட்டேன்" என்றான். எப்பேற்பட்ட குரு பக்தி! என்று மெச்சி, அவனுக்காக அஸ்வினி தேவர்களிடம் வேண்டி பார்வை மீட்டுத் தந்து பின் ஞானமும் உபதேசித்தார்.

குருபக்தி என்பது அப்பேற்பட்ட விஷயம். அப்படிப்பட்டனை குருவாக கொண்டதால் அந்த பக்தி தலை சிறந்து விளங்கியது. இங்கு குருவும் உயர்ந்தவராய் இருத்தல் மிக அவசியம். உண்மையான குருவின் ஞானம் சிஷ்யனின் பக்தியுடன் சேரும்போது ஜொலிக்கிறது. குருவிற்கு சிஷுருஷை செய்து ஞானம் பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும். குருவின் பால் பக்தி இருத்தல் வேண்டும். குரு என்பவன் சிறந்த "ஞானி" ஆக இருத்தல் அவசியம்.

உத்தாலகன் என்பவன் குருவின் ஆணைப்படி வெள்ளம் கரைபுரண்டு கிராமத்தை அழிக்காமல் இருக்க, தன் உடலைக் கொண்டு அணைக்கட்டுகிறான். (casabianca ??!!) அப்படிப்பட்ட குருபக்தியை மெச்சி அவனுக்கு ஞானம் புகட்டுகிறார் குரு.

மாதா-பிதா-குரு-தெய்வம் என்ற வரிசைக் கிரமத்திற்கு, ஒருவன் மாதா-பிதா ஆகியவருடன், குருவின் துணை கொண்டு, ஞானமெய்தி இறைவனின் ஷரண் புகுகிறான் என்ற விளக்கமும் உண்டு.

சோ-வின் எங்கே பிராமணன் part1 ( நாளைக்கென சேமிக்காத ஞானி)

பணக்காரனுக்கு உள்ள துன்பங்கள் சொல்லி மாளாது என்பது பொதுவாக எல்லோருக்கும் தெரிந்ததே. கட்டிக்காக்கும் பொறுப்பு இருக்கையில், அதைப் பற்றிய பயமும் அதிகரிக்கும். பணக்காரர்கள், தம் நண்பர்கள் -பகைவர்கள் - உறவினன் என எல்லோரையும் பயத்துடனேயே நெருங்குகின்றனர். என்றைக்கேனும் தனதென்று வைத்துள்ளது தம்மை விட்டுப் போய்விடுமோ என்ற அச்சம் நிறைந்த வாழ்க்கை. "மடியில் கனம் இருந்தால் வழியில் பயம்" என்ற தொன்மை மிகுந்த கூற்றை இங்கு அப்படியே with literal meaning பயன்படுத்திக்கொள்ளலாம்.

சேமித்து வைத்து அதை தனதென்று உரிமைக்கொண்டாடி, பயத்துடன் கட்டிக்காப்போனுக்கு தேனி கதை பொருந்தும். தேனி சிறுக சிறுக சேமித்து கூட்டைக் கட்டும், ஒரே நாளில் அதை அழித்து அதன் பலனை இன்னொருவன் கொண்டு சென்றுவிடுவான். சேகரித்து சேமித்து வைக்கும் பணக்காரன் நிலையும் இது தான். இவ்வுலகில் எதுவும் சாஸ்வதம் அல்ல. தேவைக்கு அதிகமாக சேர்க்காத மலைப்பாம்பு, இரை அருகில் வந்தால் உண்ணுமாம். பசி நேரத்தில், தேவையான அளவு கிடைத்த பொழுது கிடைத்த உணவை உண்ணும் மலைப்பாம்புக்கு வேறு அனாவசிய கவலைகள் இருக்க வாய்ப்பில்லை.

உயர்ந்த ஞானிகளும் தமக்கென சேமித்து வைப்பதில்லை.

பட்டினத்தாரும் தனக்கென சேமிக்காமல் யாசகம் கேட்டு கேட்டுச் செல்கையில், அவருக்கு திருட்டுப் பட்டம் கட்டிவிட்டனர். மனம் வருந்தி, 'உணவு எனைத்தேடி வந்தால் உண்பேனே ஒழிய, இளைத்தாலும், நான் இனி உணவைத் தேடிச் செல்லமாட்டேன் என வைராக்கியம் பூண்கிறார். பட்டினத்தார் எப்பேர்பட்ட ஞானி என இன்று நாம் பேசிக்கொண்டாலும், அவர் வாழ்ந்த காலகட்டத்தில், அவரை இகழ்ந்தவர்களும், பைத்தியக்கார பட்டம் கட்டியவர்களும் அதிகம்.

ஒருமுறை பட்டினத்தார் வயல்வரப்பில் கையை தலைக்கு அணையாக வைத்து இளைப்பாறிக்கொண்டிருந்தார்। அவ்வழியே கடந்து சென்ற இரு பெண்டிரில் ஒருவர், "இவரெல்லாம் என்ன ஞானி! உறங்கும் போதும் சுகம் வேண்டியிருக்கிறது பார், கையை தலைக்கு அணையாக்கி உறங்குகிறார்" என்று இன்னொருத்தியிடம் சாடை பேசுகிறாள். "அப்படி பேசாதே அவர் உண்மையில் பெரிய ஞானி" என்று மறுத்துரைக்கிறாள் மற்றொருத்தி. உடனே பட்டினத்தாருக்கு மனம் வெம்பியது.'ஆஹா நம்மால் இன்னும் சரீர சுகத்தை துறக்கமுடியவில்லையே என்று வருந்தி, இனி இதுவும் வேண்டுவதில்லை என கையையும் விடுத்துப் படுத்தார். மீண்டும் அவ்வழியே திரும்பச்சென்ற அப்பெண்டிரில் இன்னொருத்தி "பார்த்தாயா நீ கூறியதும் அதையும் துறந்துவிட்டார்" என்று சொல்ல, முதல் பெண் "இன்னொருவர் சொல்வதைக் கேட்டு, அதனால் பாதிக்கப்பட்டு, தன் போக்கை மாற்றிக்கொள்ளும் இவரெல்லாம் ஞானியா" - அலட்சியம் பேசிச் செல்கிறாள். இக்கதையில் வரும் இரு பெண்டிரும் உமையும் சிவனுமே ஆவார்கள் எனக்கூறுவர். சுரீரென உறைத்தது பட்டினத்தாருக்கு. "உலகத்தோரின் பேச்சுக்கு தன் மனம், செவி சாய்த்து அதனால் பாதிக்கப்படுகிறதென்றால், எப்பேற்பட்ட அஞ்ஞானத்தில் உழன்றுகொண்டிருக்கிறோமே, இன்னும் எத்தனைப்படிகள் ஞானத்தை நோக்கி செல்லவேண்டுமோ" என மறுகுகிறார்.

இயல்பான மனநிலையைத் தாண்டிய plane or சிந்தனை ஓட்டம் உடையவர்களுக்கு பொது ஜனத்துடன் பழகுதல், இருத்தல், அவர்களுடன் லௌகீக விஷயங்களில் ஈடுபட்டு இன்புறுதல், இதெல்லாம் மிகக்கடினமாக இருக்கும். அப்படிப்பட்டவர்கள் ஞானநிலையை எய்திவிட்டால், அவர்கள் பொது ஜன மனஓட்டத்துக்கு கீழிறங்கி சில செய்திகளைப் பகிர்ந்து கொள்கின்றனர். ஆச்சார்யர்களாக, குருக்களாக, மஹான்களாகத் திகழ்கின்றனர். வேறு சிலர், காடுகள் மலைகள் என தனிமையைத் தேடி, அங்கு சித்தர்களாக வாழ்ந்து நித்யானந்தம் அனுபவிக்கின்றனர்.

உலகத்தோடு ஒட்டொழுகல் கடினம் என்பதாலேயே, ஞான நிலையை நோக்கி படிகள் எடுத்து வைப்பவன், பெரும்பாலும் தனிமையை நோக்கியே பயணிக்கின்றனர்.

இப்படிப் பட்டவர்களின் மனநிலையை பாரதியார் எவ்வளவு அருமையாய் இரண்டே வரிகளில் அடக்கிவிட்டார்!


சொல்லடி சிவஷக்தி எனைச்

சுடர் மிகு அறிவுடன் படைத்துவிட்டாய்!
வல்லமை தாராயோ இந்த

மானிலம் பயனுற வாழ்வதற்கே!

சோ-வின் எங்கே பிராமணன் part1 ( நானே நீ)

ஸ்திதப்ரக்ஞன் என்றால் ஸ்திரமான எண்ணம் பிரக்ஞை உடையவன். இரட்டைகள் அற்ற நிலையில் உள்ளவன்.நானோ நீங்களோ பேசிய பிறகு எழுதிய பிறகு, இதையெல்லாம் பற்றிப் படித்த பிறகு, உண்மை அறிவு நிலை என்ன என்று எழுத்தளவில் அறிந்த பிறகு, மீண்டும் ஆசைகள், ஏமாற்றங்கள், புகழ்ச்சி, இகழ்ச்சி, பெருமை, சிறுமை பற்பல பிறவிகளில் சேகரித்த ஆசைகள், நிராசைகளை, என 'இரட்டைகளில்' மூழ்கி விடுகிறோம். ஒட்டுமொத்தமாய் தொலைத்துவிட, அழித்துவிட முடிவதில்லை. படிப்படியாய் உயர வேண்டிய பாதை. அதனால் தான் மனத்தை முதல் படியாக ஒருநிலைப் படுத்த, பஜனை, தியானம், ஸ்லோகங்கள் என பல பாலப்படிகள். இதையெல்லாம் பாராயணம் செய்யவும் இன்றளவில் நேரமும், விருப்பமும் இல்லாமல் போய்விடுகிறது. க்ஷண நேரத்தில் மனம் மீண்டும் ஆசைகளால் ஊந்தபட்டு..... முடிவில்லா சக்கரம்.

வெகு சொற்ப மனிதர்கள் ( aspirants, gnaanis), இறைத்தன்மைக்கு மிக அருகாமையில் தங்களை உணர்வதால், அவர்களை அவமானம் மானம் போன்ற இரட்டைகள் பாதிப்பதில்லை. இப்படிப்பட்டவர்களின் வாக்கு, சொல், செயல், சிந்தனை எல்லாமே நம்மை விட பன்மடங்கு அதிக பலம் வாய்ந்தது. Intensity can be higher. இயேசு, தன்னை துன்புறுத்தியவர்களின் பால் மிகுந்த கருணை மேலிட "இவர்கள் செய்யும் பாவத்தை இவர்கள் அறிய மாட்டார்கள், எனவே பிதாவே இவர்களை மன்னியுங்கள்" என்று மன்னித்தருளினார். அவர் கருணைக் கொண்டு மன்னித்திராவிட்டால், விளைவுகள் மிக அதிகமாக இருந்திருக்கலாம்.

Universal love என்று இதைச் சொல்வதுண்டு. தன்னைத் தவிர பிற ஒன்றை காணாது, எங்கும் தன்னையே கண்டுவிட்டதால், இரட்டைகள் அற்ற நிலை. Compasson and love hence flows towards one and all.

தானே எல்லாமாகி இருக்கிறோம் என்று அறிவு முழுமை பெறும்போது, அவமானம் மானம், துன்புறுத்துபவன், துன்புறுத்தபடுபவன் என்ற

வேற்றுமை கடந்து நிற்கும் பக்குவம் வரப் பெற்றுவிடும். அது அவ்வளவு சாமான்யமானதல்ல.

ஜடபரதரின் கதை அதற்கு சான்று.

ஜட பரதர் முற்பிறவியில் துஷ்யந்த மஹாராஜாவின் மகனாய் பிறந்தார். ராஜபோகத்தைத் துறந்து தேர்ந்த ஞானியாக விளங்கினார். ஆன்மநிலையை எட்டப்பெற்ற பின்னும் வீழ்ந்தார். எப்படி? தன்னை அண்டி வந்த மானின் மேல் அன்பு பாராட்டினார். மெல்ல மெல்ல மான் அவர் மனம் முழுவது ஆக்ரமிக்கத் துவங்கியது (like how a camel creeps into the tent). பாசம், அன்பு வேறூன்ற ஆரம்பித்த அவரின் மனதில், இறைவனைத் தாண்டி மானின் நினைப்பு மட்டுமே மிஞ்சியது. மான் ஒரு நாள் இறந்துவிட்ட போது அந்த துயரம் தாங்காமல், பாசத்தால் பீடிக்கப்பட்டார். துடித்தார். இந்த பாசத்தை அறுக்க, மீண்டும் ஞானப்படிகள் ஏற அவருக்கு மேலும் இரண்டு பிறப்பு தேவைப்பட்டதாம். அவரின் கடைசி பிறவி 'ஜட பரதர்' என கூறப்படுகிறது. இறக்கும் தருவாயில் தவத்தின் நிலையிலிருந்து வீழ்ந்துவிட்டதை உணர்ந்திருந்த அவர், மேற்பட்ட பிறவிகளில் உணர்வுகளுக்கு இடம் கொடாத 'ஜடமாய்' இருந்து, இறுதி நிலையை எய்வேன் என்ற உறுதிபூண்டதாக சொல்லபடுகிறது.

சோ-வின் எங்கே பிராமணன் part1 (க்ருஷ்ணன் எப்படி நித்ய ப்ரம்மச்சாரி? )

கர்மாவை பற்றற்று செய்பவனுக்கு, அவற்றினால் ஏற்படும் பாப புண்யங்கள், தாக்கங்கள், பற்றிக்கொள்வதில்லை. கர்ம பலன்கள், அவனை சுற்றிப் பிணைத்துக்கொள்வதில்லை. இதை சுட்டிக்காட்டும் வகையில் அமைந்திருக்கிறது ஒரு கதை.

ருக்மிணியை துர்வாச முனிவருக்கு பிரசாதம் வழங்கிவிட்டு வருமாறு க்ருஷ்ணன் அனுப்புகிறான்। வழியே ஆற்றுவெள்ளப்பிரவாகம் பெருக்கெடுத்து ஓடுகின்றபடியால், ருக்மிணியால் ஆற்றைக் கடக்க முடியவில்லை. "க்ருஷ்ணன் நித்ய ப்ரமச்சாரி என்றால் வழி விடு" என்று வேண்ட சொல்கிறான் க்ருஷ்ணன்। ருக்மிணியும் அவ்வாறே கேட்டுக்கொள்ள ஆறு ஒதுங்கி வழிவிட்டது. பிரசாதம் உட்கொண்டு துர்வாசரிடத்தில் விடை பெற்று திரும்புகிறாள் ருக்மிணி. மீண்டும் வெள்ளம். "துர்வாசர் நித்ய உபவாசி என்றால் வழி விடு" என்று பணிக்கச் சொல்கிறார் மாமுனி. ருக்மிணியும் அவ்வாறே கூற ஆறு வழிவிடுகிறது. ருக்மிணிக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை. தம்முடன், குடும்பம் நடத்திக்கொண்டிருக்கும் க்ருஷ்ணன் எப்படி நித்ய பிரம்மசாரி ஆக முடியும்? க்ஷண நேரம் முன்பு பிரசாதம் உட்கொண்ட முனிவர் எப்படி நித்ய உபவாசி ஆகப் பெறுவார்? குழப்பதிற்கு விடை க்ருஷ்ணன் அளிக்கிறான். 'நாங்கள் இருவருமே பற்றற்று எங்கள் செயல்களை, கடமைகளை, செய்வதால், எங்களுக்கு கடமையால் பிணைப்பு ஏற்படுவதில்லை' என்கிறான். எப்பேற்பட்ட பற்றற்ற நிலை இருந்தால் இது சாத்தியம் ஆகும் !!

'நிஷ்காம கர்மா' என்பது பலனை எதிர்பாராமல், கடமையைச் செய்வது. நம்மில் ஏறக்குறைய அனைவருக்கும், செயலை விட செயல் ஈட்டும் பலன் மேல் சந்தோஷம் இருக்கக்கூடும். நிஷ்காம கர்மாவைச் செய்பவனுக்கு செயலே சந்தோஷத்தை தருகிறது. அதனைத் தாண்டிய பலனைப் பற்றி அவன் பொருட்டாய் நினையாமல், செயலை சிறப்பாய் செய்வதிலேயே முழுமையான மகிழ்ச்சியை அடைந்து விடுகிறான்.

இதனை நடைமுறை வாழ்வில் கொணரும் போது, செய்யும் செயலில் மேலும் நேர்த்தி கூடுகிறது. ஒரு பொருளின் தரத்தில் கவனம் செலுத்தி, அதனை தயாரித்தால், அதன் தரம் மேம்பட்டு, உபயோகிப்பவன் பயன் அடைகிறான். So called goodwill increases. இறுதியாக, நாம் பயனைப் பொருட்டாய் கருதாவிட்டாலும், பயன் நன்றாக அமைந்து விடுகிறது. லாபத்துக்காக பொருளின் தரத்தை குறைத்து தயாரிப்பவன் நெடு நாள் வேரூன்ற முடிவதில்லை. இலவசப் படிகள், ஊக்கத்தொகை, சம்பள உயர்வை மனதில் கொண்டு, உழைப்பவனின் உழைப்பு, முழுமையாய் வெளிப்படுவதில்லை.

முழுமையாய் உழைப்பதை தம் கடமையாக கொண்டவனுக்கு, ஊதிய உயர்வு இத்யாதிகள் தானே வந்து சேர்கிறது. இங்கு கர்மா எனப்படுவது அவரவர் செய்யும் தொழில் எனக் கொள்ளலாம், பெரிய அளவில், உயரிய நோக்கில் கர்மா எனப்படுவது யாகம் போன்றவற்றை குறிக்கும்.

சோ-வின் எங்கே பிராமணன் part1 (வார்த்தை நிதானம்)

வார்த்தைகளுக்கும் ஒலிகளுக்கும் பலம் அதிகம். திடீரென ஒலிக்கும் சில வார்த்தைகள் கூட நம்முள் மிகப்பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்த வல்லது. நல்ல வார்த்தைகளும் ஓலிகளையும் பகிர்ந்துகொள்ள முடியாது போனால், மௌனமாய் இருப்பது நலம். இறைவனிடம் மந்திரங்கள் ஜெபிக்கும் போது வார்த்தைகளை மிகச் சரியாக உச்சரிக்கவேண்டும்.

வெங்கடராமன் எப்படி ரமணர் ஆனார்? உறவினர் ஒருவர், 'அருணாசலம்' என்ற பெயரிட்ட இன்னொருவரை விளிக்க, அந்த வார்த்தை அவருள் பெரிய மாறுதலை உண்டாக்கியது. திடீரென ஆன்ம தாகம் பெருக்கெடுக்க, அதற்கு விடையும், அதன் இலக்கையும் தேடத் துவங்கினார். சிறுவயதிலேயே அவர் சமாதிநிலையை அனுபவித்துள்ளார். அதைப் பற்றி பிறரிடம் கூறத்தான் என்ன இருக்கிறது? அதனால் அதைப் பற்றி வீட்டிலோ வெளியிலோ விஸ்தாரிக்கவில்லை. 'அருணாசலம்' என்ற வார்த்தை கேட்ட மாத்திரம் நிகழ்ந்த உள்ளுணர்வைத் தொடர்ந்து, 'தன்னைத் தேடவேண்டாம்' எனக் கடிதம் எழுதிவைத்து விட்டைவிட்டு வெளியேறியுள்ளார்.

த்வஷ்டா என்ற தேவதச்சன் யாகம் செய்து இந்திரனைக் கொல்ல ஒரு மகன் வேண்டினான். மந்திரம் உச்சரிக்கும் போது உச்சரிப்பு தவறியதால் அவனுக்கு கிடைத்ததோ இந்திரனால் கொல்லபட்ட மகன். ஆகவே இறைவனிடம் பிரார்த்தனை செய்யும் போது, தனக்கு எல்லாம் தெரியும் என்று நினைத்து விடாமல் மந்திரம் சொல்லும் போது, மிகவும் கவனமாக பிரார்த்திப்பதும், உச்சரிப்பதும் அவசியம்.

கொசுறு தகவல்: நம் வீடுகளில் விரத பூஜைகளுக்கு மந்திரம் ஓதி சங்கல்பம் எடுத்து செய்யும் போது (குறிப்பாக வரலக்ஷ்மி விரதம், விக்னேஸ்வர பூஜை, சரஸ்வதி பூஜை போன்றவை) கடைசியில் ஒரு மந்திரம் சொல்லி முடிப்பது வழக்கம்.

மந்த்ரஹீனம் க்ரியாஹீனம் பக்திஹீனம் சுரேஷ்வரீ
யத் பூஜிதம் மயா தேவி பரிபூரணம் ததாஸ்து மே

இதன் பொருள், 'இப்பூஜையில் ஏற்பட்டிருக்கும் மந்திர தவறுகள், செயலால் அல்லது பக்தியின் குறைவால் ஏற்பட்டிருக்கும் குறைகளை மன்னித்து, பரிபூர்ண பலன் அருள்வாய்' என்பதாகும்.

சோ-வின் எங்கே பிராமணன் part1 (கிரஹங்களின் பாதிப்பு)

உலகம் தட்டை என்று வாதிட்டு பின் உருண்டை என்று ஏனையோர் கண்டனர். ஆனால் நம் புராணங்களிலும் வேதங்களும் பூமியை "அண்டம்" என்றும், ப்ரம்மாண்டம் என்றும் குறிப்பிட்டிருக்கின்றனர். அண்டம் என்றால் உருண்டை. எனவே நம் புராணங்களும் வேதமும் சாஸ்திரமும் ஒட்டு மொத்தமாய் புளுகு மூட்டைகள் என்று ஓரம்கட்டிவிட முடியாது. சூரியன் பூமியைச் சுற்றுவதாய் ஏனையோர் ஊகித்து பின் விஞ்ஞான வளர்ச்சி மூலம் உண்மை கண்டு தெளிந்தனர். இந்த உண்மையை பாஸ்கராச்சார்யரும், ஆர்யபட்டரும் முன்னமே உரைத்திருக்க, இன்னமும் ரிக்-வேதத்திலும் கூட பூமி தான் சூரியனைச் சுற்றுகிறது என்னும் குறிப்பு இருக்கிறது.

இதெல்லாம் சரி, க்ரக நிலைகள் எப்படி மனிதனை பாதிக்கும். சுத்த பேத்தல் என்று பலரும் நினைப்பதுண்டு. ஏழரை நாட்டு சனியின் பாதிப்பு என்றால், Saturn என்பது ஒரு planet, அதன் சுழற்சியும் செயல்பாடும் ஒரு தனிமனிதனை எப்படி பாதிக்கும்? காதில் பூ சுற்றுவதற்கு அளவே இல்லையா? என்று நினைப்போருக்கு, சூரியனின் கிரணங்கள் பூமிக்கு விழுகிறதல்லவா? சூரியனின் தீட்சணயமும், தூரமும், நம் பூலோகத்தில் காலங்களாக அதன் வித்தியாசத்தை காட்டுகிறது. அதனால் பெய்யும் மழை, வெள்ளம், பாலைவனம் வறட்சி, இளவேனிற்காலம் பூ முகிழும் வசந்தம் என மனிதனை மகிழ்த்தவும் செய்கிறது, பாடும் படுத்துகிறது. சூரியனும் ஒரு கோள் தானே? பின் எப்படி அது மனிதனை ஆட்டிவைக்கிறது? என்ற கேள்விக்கு விடை எதுவோ அதே விடை தான் ஏழரை-சனி, மிச்ச கிரக உபாதைகளுக்கும். நளனைப் போன்றோரைக் கூட ஆட்டி வைத்து தெருவில் அல்லாடவிடக்கூடிய சக்தி சனியின் பாதிப்பிற்கு உண்டு. சனி உபாதை தீர திருநள்ளாறு சென்று வருவது பொதுவாகக் கூறப்படும் உபாயம்.

அந்த சிவனையே இரண்டரை நாழிகை பிடித்தாரம் சனிஸ்வரர் (பிடித்ததாம் சனியின் பாதிப்பு). 'நீர் என்ன நேரில் பார்த்தீரோ' என்று நம்மைப் போல் சிலர் கேட்கக்கூடும். அதற்கு அழகான பதில் தர்க்கம் வைத்திருக்கிறார் சோ. பானிபட் யுத்தம் நடந்தது என்று வரலாறு கூறித்தானே உங்களுக்குத் தெரியும். நீர் நேரில் யுத்தம் நடந்ததைப் பார்த்தீரா?

(நம் அறிவு மனதின் அலறல்: அது சரி... வரலாறும் புராணமும் ஒன்றா? வரலாறுக்கு சாட்சி உண்டு. புராணமோ பல வரலாறுகள் கடந்து பின் சென்றால் நிகழ்ந்ததாக கூறப்படும் ஒன்று, வலுவான சாட்சி ஏதும் இல்லை. வரலாறு என்றாலும், புராணம் என்றாலும், நம்மில் சிலர் வைத்திருக்கும் நம்பிக்கை ஒன்று மட்டுமே பொது. )

சோ-வின் எங்கே பிராமணன் part1 (விஞ்ஞானத்திற்கு அப்பால்)

சில விடயங்கள் விஞ்ஞானத்திற்கு அப்பாற்பட்டவை, அவற்றை விஞ்ஞானத்தால் விளக்க முடியாது. அப்படிப்பட்ட உன்னதமான அதிசயங்களை ஜீசஸ் முதலிய இறைத் தூதர்கள், அவதாரங்கள் நிகழ்த்தியிருக்கிறார்கள். ஒரு முறை விவேகானந்தர் பாரிஸ் நகரம் போயிருந்த போது, "நீங்கள் எமக்கு இயேசு க்ருத்துவைப் போன்றவர், எம் பாவங்களை நீக்கி அருளுங்கள்" என்று அங்குள்ள பக்தர்கள் வேண்டிக்கொண்டனராம். அதற்கு விவேகானந்தர் "என்னால் அன்னாரைப் போல் செய்வது முடியாத காரியம். அவர் பெரிய மஹான்" என்று மறுத்துவிட்டாராம்.

அரபிந்தோ ஆஸ்ரமத்தைச் சேர்ந்த மதர் மீரா, பறக்கும் தட்டு ஒன்றை கண்ட போது, அது vital planeஇல் (like earth plane) இருந்து, i.e. ஒரு வேறொரு கிரகத்திருலிருந்து வந்திருப்பதாக கண்டுணர்ந்தாராம். இவையெல்லாம் விஞ்ஞானமும் மெய்ஞானமும் இணைந்து சுட்டிக்காட்டுகிற சிறு நிகழ்வுகள்.

நம் நடுவே நடமாடும் சாமான்யன் என நாம் கருதும் ஒருவன் இறையின் பரிபூர்ண அம்சமாய் இருக்கலாம். இறைவன் என்பவன் நான்கு கைகளுடனோ அல்லது க்ரீடம், நகைகள் தாங்கி, மாலைகள் தாங்கி வரவேண்டும் என்ற அவசியம் இல்லை. நம்முள் ஒருவனாய் அவன் பேசலாம், தோன்றலாம், சிலாகிக்கலாம்.அவனை அடையாளம் காண நம் மனம் பக்குவப்பட்டிராததால், நாம் அறிய மாட்டோம். எப்படி ஒரு விஞ்ஞானியை இன்னொரு விஞ்ஞானியே அடையாளம் காண முடியுமோ, அவனோடு அவனுக்குச் சமமாய் அளவளாவ முடியுமோ, புரிந்துகொள்ள முடியுமோ அப்படி, only a soul with elevated frequency இறையருள் பெற்ற இன்னொருவனையோ அல்லது இறையின் மனிதவடிவையோ அடையாளாம் காண முடியும்.